Hier zijn we in november…. Het einde van het jaar nadert ….

Het virus is er nog steeds. Zal het ons ooit verlaten? …of moeten we wennen aan zijn aanwezigheid, zowel onzichtbaar als vijandig.

Ik kan niet uitleggen hoe deze situatie mij verlamt en mijn vreugde van het beeldhouwen ontaardt: zonder twijfel alle beperkingen die door de pandemie worden veroorzaakt en die onmerkbaar onze verbeelding en onze latitudes omsluit om te creëren.

Toch kan ik drie werken voorstellen:

  • “Cave Canem” een volledig afgewerkte en zogenaamde steatite snede
  • “Dame met lang haar” gemaakt van beukenhout
  • "BLIND": Carrara-marmer

Een blok van Carrara marmer: Ik droomde ervan: Mijn leraar José vond me er een : S U P E R B E...
De vorm inspireerde me verschillende modellen: Onder hen koos ik deze paardenkop, vrij simpel ….(ja, ik was bang om mijn werk in zo'n mooi materiaal te compliceren)

Een blok beuken dat mijn buurman Noël me in de bossen achter het huis liet ontmoeten…. Het uiterlijk was perfect…. Onder het “kuipwerk” bleek het te worden gegeten of eerder versierd door een paddestoel: Het zijn echte filets van pigmenten die de vezels vullen… Mijn werk is verrijkt….

Label waarschijnlijk te prestigieus voor dit eenvoudige werk in soapstone. In eerste instantie probeerde ik een abstract project te creëren, maar ik liet snel mijn hersenen en mijn handen inhalen en het hoofd van de meest trouwe vriend van de mens verscheen plotseling…. 2 gezichten, geen symmetrie...

Van een blok essenhout ben ik begonnen met de realisatie van een gestileerd vrouwelijk model. Hier zijn een paar foto’s van het werk dat mijn lente zo blij heeft gemaakt.

In dit proces heb ik NABIJHEID gemaakt, een zwart kleiessay, dat als model dient voor het huidige beeldhouwen van een werk in selenite (maansteen) dat ik in augustus hoop af te ronden.

 

(Buste in aragoniet)

Aragoniet is een zeer rijk gekleurd kalksteen: Het zit vol esthetische , medische en spirituele deugden: Het kan – blijkbaar- helpen om overgevoelige mensen te reguleren.

Ik durfde ook – voor het eerst – porselein: Een moederschap dat ik eerder op aarde had uitgevoerd.

De foto's van Tyler Mitchell voor het modehuis JW Anderson zijn niet triviaal !

De positie, de elegantie, het wiggelen hebben mijn ogen en mijn handen beïnvloed…. Ik wil vooral graag hout met aarde trouwen.

Ik herinnerde me een scène die me ongeveer tien jaar geleden in Etosha Park in Namibië onder de indruk maakte.

Ik heb het op aarde willen namaken…. Een zeer bescheiden herinnering aan een subliem moment !

Ik begon met een model dat ik in geëmailleerde klei maakte.

De beperkingen van het zeepsteenblok maakten de steun van de armen fragieler. ik kon ook de kenmerken van het gezicht graven: Lees noch verdriet noch geluk… Geen knielen... alleen de kracht van optimisme en vertrouwen.